برعکس تو

2006-09-14T10:14:00.000-07:00

Haloscan commenting and trackback have been added to this blog.

2006-08-14T06:44:00.000-07:00

خب بالاخره اينجا در منزلي جديد قرار گرفتم.
البته اميدوارم.

بدرود آفتاب

2006-05-19T10:35:00.000-07:00

می هراسم از هجوم نور
که دلخوش کند مرا
و لختی بعد
به قدمت نیمروزی بیشتر
سایه ها
همنشین شبانه ام باشند

نگاهی به نمایش سکوت

2006-05-08T10:13:00.000-07:00

نمايش سكوت به نویسندگی و کارگردانی حسين مهكام جمعه گذشته آخرین اجراش رو هم به روی صحنه برد. خوشبختانه به لطف اعضای گروه از جمله علی عطایی (بازیگر) و حسین مهکام عزیز من تونستم اولین عکس های تئاتری ام رو بگیرم. عکسهایی که می بینید تعدادی اش کار من و تعدادی اش کار دختردایی عزیزمه (پای ثابت تئاتر و سینمارفتن های من)
متن هاي قبلی اين نويسنده، آندرآنيك و مادربزرگ يك مقدمه كه توسط افراد دیگه ای به روی صحنه رفته بودند توانستند توجه مخاطبان و مننتقدين را به خودر جلب كنند.

سكوت اولین نمایش مهکام در مقام کارگردانی یه. رابطه استاد و شاگردي كه بعد از قرن هفتم هجري دوباره اتفاق می افته. شاگرد همون هست و استاد همون. شاگردي كه سير شهودي كاملتري را نسبت به استاد طي كرده و اصلا خودش قراره باز عاملي باشه در کشف و شناخت استاد از خود، دنيا و خالق و هستي. اينجا استاد است كه در دو برهه از زمان مريد شاگرد مي شه و در اين سير كشف و شهود قراره که اتفاقات قصه هم رقم می خوره.
حسين مهكام اينبار در مقام نويسنده و كارگردان قصد دارد از پس يك عقلانيت به عينيت برسه. اما اين مسير با وجود بهره گيري از نشانه هاي زيبايي شناختي رنگ، نور و صحنه اونطوری که باید برای مخاطب رخ نمی ده. به نظر من مهمترین عاملش سکوت و آرامشی یه که انگار یه جوربه شخصیت ها تحمیل شده. سکوتی که یه جاهایی می شه لکنت ممتد بین دیالوگها.
شخصیت ها می تونستند بهتر از این پرداخته بشن و کاملتر از اینی باشند که در اجرا هستند.
نکته دیگه به نظر من غفلت از تاثیر نگاهی یه که می شد یه بده بستان بین بازیگر و مخاطب. وقتی قصه اکت بیرونی نداره و اتفاق قراره درونی باشه این می تونست از طریق نگاه خیلی خوب منتقل بشه. این نگاه حتی بین بازیگر ها هم رخ نمی ده.
متن با توجه به نگاه معناگرایانه اش و نوع دغدغه فلسفی ای که داره می تونست تاثیرگذارتر از این باشه. اما خب متاسفانه یه جاهایی کاملا شعارگونه به نظر می رسید. مخصوصا اون جاهایی که نویسنده اصرار بر این داشت که این قضیه با تناسخ ارتباطی نداره. هر چند به نظر من یه جورایی مرتبط بود.
طراحی صحنه و نور این نمایش درخور توجه بود. سادگی صحنه که فقط با دو صندلی و یک نیمکت پر شده بود. مخصوصا صندلی ثابت و صندلی متحرک کارکردهای خاص خودشون رو به خوبی ایفا کرده بودند. طراحی نور هم خیلی خوب تونسته بود اون سیر روحی و کشف درونی استاد رو نشون بده.
امیدوارم شاهد متن های قویتر و اجراهای بهتری از این گروه باشیم.

پی نوشت : بی صبرانه منتظرم نظر کارگردان و باقی اعضای گروه و بروبچه های علاقمند رو در مورد عکسها بدونم!

بی عنوان

2006-05-04T10:42:00.000-07:00

احساس بدی دارم.
یه احساس گنگ که خفت آدم رو گرفته و ول نمی کنه. اعتراف سختی بود و یه جورایی هم تلخ. شاید باید می ذاشتم به حال خودش باشه. شاید باید به زمان می سپردم. شاید هم اصلا باید خفه اش می کردم. اما خب نشد.
بهتر بود خلاص می شدم. البته فکر می کردم که خلاص می شم اما حالا احساس سردی می کنم. انگاری یه عرق سرد تمام شیارهای وجودم رو گرفته. احساس می کنم با روح برهنه ام طرف شدم. یه روح ناآشنایی که خوب می شناختمش.
این لو دادن، این اعتراف، با همه رهایی اش تلخ بود و سخت.

--------------------------------------

زندگی رسم خوشایندی نیست!

تكرار هميشگي

2006-04-22T04:55:00.000-07:00

هميشه يكي رفته و يكي مونده . مونده با خاطراتي كه كم كم خاك مي خورند اما پاك نمي شن.
هميشه يكي منتظر بوده و يكي يادش رفته كه يكي منتظره.
هميشه يكي بي قرار بوده و يكي بي خيال.
هميشه يه اميد بوده و يه نگاه رو به راه بي گذر.
هميشه يكي رفته، يكي نيومده و يكي پر شده از جاي خالي ديگري.

... و این تکرار همیشگی زیر این گنبد کبود تا همیشه خواهد بود ...

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

2006-04-14T09:26:00.000-07:00

توی يکی از همين خونه‌ها، همين نزديکی‌ها، دل يکی آتيش گرفته. از روی بوم هم که نيگا کنين می‌بينين که از توی پنجره‌ی يکی از همين خونه‌ها آتيش می‌ريزه بيرون. دل يکی آتيش گرفته. تو اومدی اما کمی دير. از ته يه خيابون دراز. مث يه سايه‌ی نگرانی. کمی دير اومدی اما حسابی تجلی کردی و دل يکی رو حسابی آتيش زدی. به من می‌گن چيزی نگو. نبايد هم بگم اما دل يکی داره آتيش می‌گيره. دل يکی اين‌جا داره خاکستر می‌شه. کمی دير اومدی اما يه راست رفتی سروقت دل يکی و دست کردی تو سينه‌اش و دلش رو آوردی بيرون و انداختی تو آتيش و بعد گذاشتی‌ش سرجاش. واسه همينه که دل يکی آتيش گرفته و داره خاکستر می‌شه. يکی داره تو چشات غرق می‌شه. يکی لای شيارای انگشتات داره گم می‌شه. يکی داره گُر می‌گيره. دل يکی آتيش گرفته. يه نفر يه چيکه آب بريزه رو دلش شايد خنک شه. ميون اين همه خونه که خفه‌خون گرفته‌ن يه خونه هست که دل يکی داره توش خاکستر می‌شه...*

* برگرفته از مجموعه داستان چند روایت معتبر نوشته مصطفی مستور

پرواز را به خاطر بسپار

2006-04-07T11:06:00.000-07:00

به احترام غم سترگ دوست عزیزم نجوا

حرف های ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی
لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!

- قیصر امین پور

----------------------------------

افتاد
آنسان که برگ
- آن اتفاق زرد-
می افتد

افتاد
آنسان که مرگ
- آن اتفاق سرد-
می افتد

اما
او سبز بود و گرم که
افتاد!

- قیصر امین پور

بسم‌الله‌النور

2006-04-04T11:17:00.000-07:00

به نام مبارک خدا که نور عالم است

به نام مبارک خدا که نور نور عالم است

به نام مبارک خدا که نور فوق نور عالم است

به نام مبارک خدا آن نام ‌که مدبر امور عالم است

به نام مبارک خدا آن نام ‌که نور را از نور آفرید

ستایش خدا را که نور را از نور آفرید

نوروز هم آمد

2006-03-21T08:21:00.000-08:00

هنوز می آيد بوی بهار

بوی نم خيس و خاک باران خورده

هنوز ماهی ها تنگ ها را قرق می کنند

می چرخند

می گردند

تا شايد عيد هم بگذرد

هنوز نوروز هست

و کودکی های محال

اينجا چراغي روشن است

2006-03-17T20:44:00.000-08:00

آخرین چراغ شب

داره لای سایه ها ته می گیره

متن : میثم یوسفی

-------------------

.... اکبر گنجی هم آمد....

بازي عليه متن

2006-03-13T06:28:00.000-08:00

ديروز نمايش عادل ها رو ديدم؛ كار جديدي از دكتر قطب الدين صادقي.
پيش تر از اين كارگردان، محقق و مدرس تئاترنمايش هاي سي مرغ سيمرغ، آرش، سرود مترسك پرتغالي، زنان صبرا و مردان شتيلا، خط عشق، سحوري، دخمه شيرين و ... اجرا شده كه اوج كارهاي نمايشي اين كارگردان هم نمايش زيباي سحوري با بازي قوي و به يادماندني ميكائيل شهرستاني بود. قطب الدين صادقي علاقه و توانمندي خودش رو در به تصوير كشيدن اسطوره هاي ملي و اسطوره هاي نمايشي يونان بارها نشون داده. كاركردن با دانشجوها و فرصت دادن به تازه واردهاي اين عرصه هم يكي از دغدغه هاي هميشگي استاد بوده.
نمايش عادل ها براساس نمايشنامه آلبركامو و ترجمه خوب كارگردان كار شده. متني كه بسيار فراتر از اجرا بود و جذابيت خاص آثار اين نويسنده و متفكر رو داشت. درون مايه نمايش بيشتر به عدالت و تفسيرهاي مختلف از اين مفهوم مي پردازه.
شخصيتهاي نمايش مبارزاني هستند كه براي نجات روسيه از استبداد و تحقق عدالت، كشتن و ترور استبدادگر رو روش مبارزاتي خودشون قرار دادند.
نويسنده در اين نمايشنامه روش و راه رسيدن به هدف رو به نقد و چالش مي كشونه و براي رساندن هر چه بهتر مقصود غايي اثر عدالت، تروز، انسان و جامعه عاري از استبداد و در نهايت مفهوم خوشبختي و سعادت رو به عنوان ابزار بيان منظور خودش انتخاب مي كنه. جذابيت نمايشنامه وام گرفته از پيچيدگي هاي معنايي و توانمندي كامو در به چالش كشاندن آنهاست.
طراحي صحنه و نور قطب الدين صادقي تا حد قابل قبولي در خدمت اثر بود.( طراحي صحنه اين نمايش يكي از زيباترين ها براي عكاسي تئاتره. متاسفانه من اجازه ورود دوربين به داخل سالن رو نداشتم و يكي از جذابترين صحنه پردازي و نورپردازي تئاتر رو
براي عكاسي از دست دادم).
از اشكالات به شدت آزاردهنده نمايش عادل ها، افكت هاي نامناسب غيرضروري و پرصداي اثر بود. همچنين بازيگران نمايش با وجود همه انرژي كه گذاشته بودند، بازي هاشون به دليل اغراق بسيار زياد از ريتم نمايش و كل كار بيرون زده بود.
تأكيد غيرضروري بر بازي هاي بدني بازيگران نمايش، كار رو اغلب به فضاهاي به شدت غلوآميز سوق مي داد.
هر دو اين ها به اضافه استفاده سطحي از سمبلهاي پارچه سفيد يا مسيح مصلوب مخاطب كار رو در مواجهه با اثر دچار دوگانگي مي كرد! به عبارتي مخاطب نمايش تكليف خود را با نوع اجرا نمي دانست.
عادل ها با توجه به متن بسيار جذاب و درخور توجه خودش مي توانست اثري قابل قبول و به يادماندني باشد كه قرباني پرداخت نامناسب، اغراق آميز و بعضا هجو آلود شد.

2006-03-01T08:27:00.000-08:00

قسم به شمعدانی بی تاب پنجره

زودتر بيا

اينجا هنوز سايه ‌ها

در انتظار بلوغ روشنايی اند

"آسمان غربي تهران"

2006-02-19T10:12:00.000-08:00

بايد كه رفت و رهسپار شد

با بالهاي سپيد

از جنس يك نوازش خيس ابر

پرواز كرد در آبي آسمان

بر تارك لطيف و سرخوشانه شاخسار دل

آنجا به جشن و پايكوبي لحظه هاي نور

سلام

2006-02-18T06:39:00.000-08:00

باز اومدم. اما نه در پرشين بلاگ و خونه اصلی‌ام نی‌آوا. اينبار و البته در اينجا کمتر می نويسم و بيشتر سعی می کنم با عکس هام حرف بزنم. در اين چند وقتی که نمی نوشتم مرتب به وبلاگ ها سر می زدم. نمی دونم چی شد که يه هويی به عکاسی علاقمند شدم و تصميم گرفتم با عکس يه جورايی درددل کنم. اول از همه بايد يه دوربين می خريدم و باز هم رفتم سراغ دوستانی که فتوبلاگ‌های جذابی داشتند. آبچينوس عزيز کسی بود که صبورانه زحمت‌های من رو تحمل کرد. بابت همه‌ش ازش ممنونم. اين چند تا عکس كارای اولمه که همين چند وقت پيش تو اصفهان گرفتم. شهری که اينبار نشد حسابی ازش ديدن کنم.

مسجد امام

.....

درب ورودی مسجد شيخ لطف اله

شب های زاينده رود ـ پل خواجو