بايد كه رفت و رهسپار شد
با بالهاي سپيد
از جنس يك نوازش خيس ابر
پرواز كرد در آبي آسمان
بر تارك لطيف و سرخوشانه شاخسار دل
آنجا به جشن و پايكوبي لحظه هاي نور